Dünyanın zirvesinde insan trafiği sorunu

Zirvesine ilk ayak basıldıktan 60 yıl sonra, dağcılar Everest Dağı’nın çok sayıda tırmanıcının ilgini çekiyor olmasındam rahatsız.

Edmund Hillary ve Tenzing Norgay, Mayıs 1953’te dünyanın en yüksek noktasına çıkan ilk insanlar olmuştu. Bugün, Everest bir hayli kalabalık! Peki, dünyanın en yüksek dağı nasıl oldu da kalabalıklaştı?

Dağcılık malzemelerindeki gelişmeler sayesinde, geçmişte zirvesine ulaşılması imkansız olan Everest Dağı’na tırmanmak artık bir hayal olmaktan çıktı.

National Geographic’e göre, 1990 yılında zirveye ulaşmayı deneyenlerin yüzde 18’i başarılı olurken, 2012 yılında başarı oranı yüzde 56’ya yükseldi.

Zirveye tırmanmadaki bu başarı oranı, beraberinde Everest’te yoğun bir trafik oluşturdu.

2012’de, Everest’in zirvesine her gün en az 234 dağcı ulaşırken, yakın geçmiş olan 1983’te ise bir günde en çok 8 kişi zirveye ulaşabilmişti.

2013’e gelindiğinde, dağa tırmananlar yolun daraldığı yerlerde insan kalabalığından ötürü devam edebilmek için iki buçuk saate yakın sıra beklediklerinden yakındı.

Alman dağcı Ralf Dujmovits, 2012 yılında dağa tırmanırken oluşan yüzlerce kişilik sırayı fotoğrafladı.

Batılı insanlar dağa tırmanma ehliyeti almak ve onlara eşlik edecek rehberler için 10 ile 100 bin dolar (19 ile 189 bin Türk Lirası) arası parayı gözden çıkarıyor.

Dağa tırmanan turist sayısındaki artışla kirlilik gibi problemler artıyor, memnuniyetsizlik başlıyor.

31 yaşındaki dağcı Ayisha Jessa, kendi tırmanışını anlatırken, “Her yerde insan vardı” diyor. Jessa, ‘yakındaki Namachi kasabasında her şeyin ticarileştirildiğini ve Batılı gezginler için ayarlandığını’sözlerine ekliyor.

Bir çok profesyonel dağcının gözünde bu durum Everest’in değerini düşürüyor. Acemi tırmanıcıların kullandığı halatlar onların da hızını yavaşlatıyor.

Tırmanıcılar arasındaki gerginlik ise her geçen gün artıyor. Nisan ayında 7,470 m yükseklikte iki ünlü Avrupalı dağcı Ueli Steck ve Simone Moro ile bir grup Nepalli dağcı rehberi arasında çıkan tartışma bunun en iyi örneği.

Önerilen çözümlerin içerisinde tırmanacak kişilerin sayısını sınırlamak, tırmanma ehliyetini almak için dağcılık deneyimini zorunlu kılmak, tırmanma gruplarındaki insan sayısını azaltmak, hiç bir şekilde atık atılmamasını sağlamak gibi fikirler var.