Zeynep Güney-Özel sektör çalışanı

Ahh ahhh şimdiki aklim olsaydi...
Bir sonraki aşamaya geçmek için bu kadar aceleci ve merakli olmaz, bugünün tadini sonuna kadar cikarirdim. Demem o ki ozellikle ilk sene bende hep acaba 3 aylikken nasil olacak, katı gıdaya geçince nasil, yürüyünce nasil, diye çılgın bir merak vardi. Anladim ki her aşama ayrı güzel ve göz açip kapayana kadar geçiyor. Tadını çıkarmak lazim.

Şunu bunu aldım çok işime yaradı, bunu şunu aldım bir tek evde yer kapladı.
Ana kucagi bence ilk sene icin tam bir hayat kurtarıcı, düşünmeden alabildiginizin en guzelini alin. Bumbo, (oturak mi desem) kısa süreli kullanılıyor. Ama tontik kendi oturana dek hayatımızı kurtardı, dünya görüşünü değiştirdi.Sonra da üstünde tepinmek icin kullandı. Çift tarafli pompa kullandim, simdiki aklim olsa kiralardim. Sterilizatör ödünç almıstım iyiki almamışım. Eski usuller de aynı işi görüyor. Hem biraz mikrop iyidir.

''kötü anne anı'': ah dedim bunu da yaptım ya ne kötü anneyim!
Kötü anne anlarım: İşten eve geç geldiğim her an maalesef. Hele ki tontik biraz huysuzluk yapiyorsa, direk ''gec geldim bana huysuzlaniyor off ben nasil anneyim''e bağlıyorum.

Çocuğum yokken çocuklu ailelere bakar şuna gıcık olurdum. Çocuğum olunca gıcık olduğuma pişman oldum.
Çocuğum yokken uluorta cocuklarını azarlayan, kendini kaybeden, ortamı buz gibi gerenlere gıcık olurdum. Çocuğum olduktan sonra minnoşların tatlı oldukları kadar, delirtici olduğunu da anladım. Ama hala çocuklara bağırıp cağırmayı kabul edemiyorum. Hele ki topluluk icinde...

Kararsızım... Acaba şöyle mi yapsam yoksa böyle mi ?
Kararsızım... Hem özgüven sahibi hem terbiyeli cocuk yetiştirmek için şöyle mi yapsam böyle mi?