Aydınlık için bir tuğla…

Yıl 1938…

Türkiye Cumhuriyeti eğitim atılımı içinde.

Köy Enstitüleri bu atılımın kilometre taşlarından olacak.

Ama olanaklar kısıtlı…

Büyük ekonomik buhranın etkileri devam ediyor…

Dünya savaşa hazırlanıyor.

İlköğretim Genel Müdürü İsmail Hakkı Tonguç, Kastamonu Gölköy’de bir köy Enstitüsü’nün derhal inşa edilip eğitime başlamasını ister.

Birçok şey hızla çözülür, ama okulun ana binası için gerekli olan 300 bin tuğlayı bulmak kolay değildir.

Şehirdeki tuğla üretim kapasitesi sınırlıdır.

Ayrıca fiyatlar birden yükselivermiştir!

Bunun üzerine Kurucu Müdür Süleyman Edip Balkır, tuğlaları öğretmenler ve öğrencilerle birlikte üretme kararı alır!

Tuğla için uygun toprak bulunur, fırınlar yapılır, ustalar getirilir.

18 Haziran 1938’de ilk tuğla fırını ateşlenir…

Öğretmenler, öğrenciler hepsi fırının başında bekler, fırının ateşi yüzlerini aydınlatır.

Zamanı gelince fırının kapağı alır, emek verenler gözyaşlarını tutamaz…

Birkaç gün sonra, İsmail Hakkı Tonguç’un Ankara’daki odasına posta ile ağır bir paket gelir.

Açtığında içinden Gölköy’de yapılan dört tuğlanın olduğunu görür.
Bu kez duygulanma sırası Tonguç’tadır…

O kadar mutlu olur ki, tuğlaları günlerce masasında sergiler.

Her gelene bu tuğlaları gösterir…

İşte, Gölköy Köy Enstitüsü bu tuğlalarla yapılır.

Hatta başka köy enstitülerine de tuğla gönderilir.

ETİKETLER